Raporty

W badaniu opublikowanym przez Pew Internet, w którym udział wzięło 900 ekspertów od Internetu, wielu ankietowanych zgodnie odpowiedziało, że w 2020 roku wszyscy będziemy korzystali z cloud computingu. Jednak z ankiety płynie jeszcze bardziej interesujący wniosek – w pewnym momencie prawdopodobnie nastąpi wielki wyciek danych, który można porównać do wycieku ropy z odwiertu Deepwater Horizon.

Wirtualizacja serwerów znacznie zmniejsza ilość sprzętu w serwerowni, ale stwarza też nowe wyzwania. Jednym z obszarów, w których widać to wyraźnie, jest konfiguracja sieci. Administratorzy sieci muszą się przygotować na radzenie sobie ze zmieniającymi się adresami MAC, nowe zastosowania VLAN’ów i większą współpracę z administratorami serwerów.

VMware i Citrix prowadzą walkę na kilku frontach i wygląda na to, że od paru miesięcy obie firmy zmagają się na kolejnej płaszczyźnie. Tym razem sprawa dotyczy typu lokalnego, klienckiego hypervisora do wirtualizacji desktopów – czy lepszy jest hypervisora typu 1 promowany przez Citriksa czy raczej hypervisor typu 2 oferowany przez VMware?

Wirtualizacja to klucz do chmur obliczeniowych. Możliwość separacji systemu operacyjnego i aplikacji od sprzętu sprawia, że jest to najlepsze rozwiązanie do dostarczania usług w modelu cloud computing. Powstaje jednak pytanie, jak firmy mogą wykorzystać wirtualizację do stworzenia własnych, prywatnych chmur?

Koszty i złożoność współdzielonej pamięci masowej to jeden z głównych czynników ograniczających wdrażanie wirtualizacji w małych i średnich firmach - systemy NAS i SAN kosztują po kilkadziesiąt czy kilkaset tysięcy złotych. Jednak ostatnio pojawiła się alternatywa w postaci Storage Virtual Appliance (SVA), czyli wirtualnych urządzeń, które umożliwiają zbudowanie sieci SAN o wysokiej dostępności bez związanych z tą technologią wysokich kosztów.

Zdaniem Gartnera w 2012 roku 60 % zwirtualizowanych serwerów będzie mniej bezpiecznych niż fizyczne serwery, które zastąpiły. Wprawdzie analitycy przewidują, że pod koniec 2015 roku ten odsetek spadnie do 30%, ale jednocześnie ostrzegają, że wiele projektów wdrożeń wirtualizacji jest podejmowanych bez zaangażowanie w nie osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo.

Hypervisor kontrolujący maszyny wirtualne ma skomplikowane zadanie do wykonania – musi stworzyć dla każdego systemu operacyjnego wirtualne środowisko wyglądające jak prawdziwy komputer. W rzeczywistości wszystkie systemy operacyjne współdzielą komponenty większego serwera, w tym interfejsy I/O.

Od usług IT odczekuje się ciągłej dostępności. W przeszłości działy IT wdrażały rozbudowany sprzęt w redundantnych konfiguracjach, żeby spełnić te oczekiwania. Wraz ze wzrostem potrzeb okazało się, że dostępna w serwerowni przestrzeń, zasilanie i chłodzenie stają się barierami w dostarczaniu usług. W efekcie rynek skoncentrował się na rozwiązaniach do wirtualizacji w celu lepszego wykorzystania dostępnych zasobów.

Wirtualizacja coraz bardziej wpływa na sposób, w jaki przedsiębiorstwa dostarczają aplikacje z centrów obliczeniowych do stacji roboczych. Technologia ta jest źródłem zmian w wykorzystaniu centrów obliczeniowych, które przestają być klasycznymi składnicami aplikacji i systemów operacyjnych, a stają „centrami dostarczania” nowej generacji, które pozwalają pełniej wykorzystać istniejące zasoby sprzętowe.

Wirtualizacja znacznie poprawiła współczynnik wykorzystania mocy obliczeniowej serwerów, ale jednocześnie doprowadziła ilość operacji wejścia/wyjścia do granic możliwości technicznych sprzętu. Wirtualne serwery potrzebują większej liczby połączeń z siecią i pamięciami masowymi, a także potrzebują większej przepustowości, co czyni sieć w serwerowni bardziej skomplikowaną i kosztowną. Czy jest na to jakieś lekarstwo?